ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମର ଛିଟା କବି ବିଶ୍ଵଜିତ ଦାଶ

 

ମୋ ହ୍ରଦୟ ର ରାଣୀ ତୁହି ପ୍ରିୟା,

ହୃଦୟ କୁ ଜିଣି ଗଲୁ। ପ୍ରେମ ର ସମ୍ପର୍କ କେତେ ଯେ ହୃଦୟୀ, ତୁହି ଜଣାଇ ଦେଲୁ।। ଜଣା ନାହିଁ ପ୍ରିୟା , ପ୍ରେମ ଟି ତୋର , କେତେ ମିଛ କେତେ ସତ । ହୃଦୟ ଟି ମୋର ବାଲି ର ଘର ଯେ, ପାଣି ଦେଲେ ଯିବ ହତ।। କଥା ଦେଇଅଛୁ ଜୀବନଟା ସାରା, ହାତ ଧରି ଚାଲିବାକୁ। ସପନ ସାଗରେ ନାବିକ ଟେ ହୋଇ, ଭସାଉଇଛି ସ୍ବପ୍ନ ନାଆକୁ।। ହୃଦୟରୁ ତୋତେ ପାଇଛି ରେ ଭଲ, ବିଶ୍ୱାସ ର ଡୋରି ଭିଡ଼ି। ଭାବନା ରଖ ଯେ ଧୋକା ଦେଲେ ତୁହି, ଯିବି ମୁହିଁ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି।। ପ୍ରଥମ ରୁ ପ୍ରିୟା କହିଥି ଲୁ ତୁଯେ, ପ୍ରେମର ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ। ହିଁ ଦେଇଥିଲି ଭେଟ ନେବା ପାଇଁ, ସଙ୍କୁ ଅଛୁ ଆଜି କାହିଁ।। ଦେଖି ମୁଁ ପାରୁନି ପ୍ରେମ କୁ ତୋର, ପ୍ରେମ କୁ ନପାଇ ଖୋଜି। ଚାତକ ପରିଯେ ଚାହିଁ ବସିଛି, ପ୍ରେମ ଟିକେ ପାଇଁ ଆଜି ।। ତୋର କଥା ଭାବି କେତେ ପୀଡ଼ା ପ୍ରିୟା, ଦିନ ଆଜି ସରୁନାହିଁ । ଅନ୍ଧାର ନିଶି ରେ ଲୋଚନୁ ନିଦ୍ରା ମୋ, ଆଜି ଯାଏ କାହିଁ ହଜି।। ସତ କହ ପ୍ରିୟା ତୋ ହୃଦୟରେ, ପ୍ରେମ ଅଛି କି ନାହିଁ। ନାହିଁ ଯଦି କହ,ଖେଳ ପରି ଏହି ଛଳନା ପ୍ରେମ କୁ, କାହିଁ ରହିଥିବିି ଚାହିଁ।।

ବିଶ୍ୱଜିତ ଦାଶ

ସମ୍ବଲପୁର